Πρόπτωση Πυελικού Εδάφους

Μιλάμε για πρόπτωση πυελικού εδάφους στη γυναίκα όταν η μήτρα, η ουροδόχος κύστη, το ορθό (τμήμα του παχέως εντέρου), ή και όλα μαζί προβάλλουν μέσα στον κόλπο (υστεροκήλη, κυστεοκήλη, ορθοκήλη).

Αναλόγως το βαθμό πρόπτωσης, η προβολή μπορεί να περιορίζεται εσωτερικά του κόλπου (1ου βαθμού), να φτάνει έως το αιδοίο (2ου βαθμού) ή να προβάλλει εξωτερικά εκτός του αιδοίου (3ου βαθμού).

Πρόκειται για μια καλοήθη κοινή παθολογία, που αν και μπορεί να είναι εντυπωσιακή και ενδεχομένως να φοβίζει τη γυναίκα, δεν έχει καμία σοβαρή επίπτωση στην υγεία της.

Εμφανίζεται κυρίως σε πολύτοκες γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας με ιστορικό ολικής υστερεκτομής και οφείλεται σε «χαλάρωση» των ιστών της πυέλου.

Εκτιμάται ότι 1 στις 9 γυναίκες, κατά τη διάρκεια της ζωής τους θα υποβληθούν σε ολική υστερεκτομή και από αυτές το 10% θα παρουσιάσει συμπτωματική πρόπτωση του πυελικού εδάφους.

Το ότι μια γυναίκα έχει πρόπτωση δε σημαίνει απαραίτητα ότι παρουσιάζει και συμπτώματα. Μπορεί καν να μην το γνωρίζει και να διαγνωστεί τυχαία σε μια εξέταση ρουτίνας στο γυναικολόγο της, ή λόγω επανειλλημένων ουρολοιμώξεων. Εάν πρόκειται για πρόπτωση μεγαλυτέρου βαθμού, τότε ενδέχεται η γυναίκα να αισθάνεται ένα αίσθημα πλήρωσης χαμηλά στον κόλπο, ή και να βλέπει να προβάλλει κάτι σαν «αυγό» έξω από τον κόλπο, συχνά στο τέλος της ημέρας.

Η θεραπεία εξαρτάται από τις ενοχλήσεις της γυναίκας, το πόσο επηρεάζει την ποιότητα ζωής της, το βαθμό της πρόπτωσης και από την ηλικία της.

Φαρμακευτική θεραπεία δεν υπάρχει αφού το πρόβλημα είναι καθαρά μηχανικό, οπότε προσανατολιζόμαστε σε μια συντηρητική λύση, όπως η τοποθέτηση κολπικών πεσσών, ή σε χειρουργική επέμβαση.

Οι κολπικόι πεσσοί είναι δακτύλιοι συνήθως από σιλικόνη, οι οποίοι τοποθετούνται στο ιατρείο ενδοκολπικά από το γυναικολόγο (δεν απαιτείται κάποιο είδος αναισθησίας). Με αυτόν τον τρόπο, τα εξωτερικευμένα όργανα συγκρατούνται στη θέση τους προσωρινά. Είναι όμως λύση που απευθύνεται σε γυναίκες μεγάλης ηλικίας, που δεν έχουν σεξουαλικές επαφές και που έχουν αντένδειξη σε χειρουργική επέμβαση. Επίσης θα πρέπει κάθε 3-6 μήνες ο πεσσός να αλλάζει ή να απολυμένεται έτσι ώστε να αποφεύγονται τυχόν λοιμώξεις.

Πιο ριζική και πιο μόνιμη λύση αποτελεί βέβαια η χειρουργική αποκατάσταση της πρόπτωσης.

Η τεχνική της κολπορραφίας (πρόσθια, οπίσθια) είναι η κλασσική τεχνική αποκατάστασης της πρόπτωσης των πυελικών οργάνων της γυναίκας. Επειδή όμως η παθολογία της πρόπτωσης οφείλεται στη χαλάρωση των ιστών, τα αποτελέσματα αυτής της τεχνικής εξαρτώνται σημαντικά από την ποιότητα των ιστών της ασθενούς. Όσο πιο χαλαροί είναι οι ιστοί τόσο μεγαλύτερα ποσοστά υποτροπής της πρόπτωσης εμφανίζονται μετεγχειρητικά. Υπολογίζεται ότι μέχρι και 50% των γυναικών που χειρουργούνται με αυτήν την τεχνική, θα εμφανίσουν υποτροπή της πρόπτωσης τα επόμενα χρόνια.

Παρ’όλ’αυτά, εφαρμόζεται ευρέως παγκοσμίως , κυρίως σε γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας.

Μια άλλη πολύ πιο εξειδικευμένη και νεότερη τεχνική είναι η ανάρτηση του πυελικού εδάφους με συνθετικό πλέγμα πολυπροπυλενίου. Με αυτόν τον τρόπο αποκαθιστούμε την ανατομία, ενισχύοντας τα χαλαρωμένα τοιχώματα της πυέλου με το πλέγμα, με αποτέλεσμα να βελτιώνουμε τα ποσοστά μετεγχειρητικής υποτροπής.

Στην αρχή αυτή η τεχνική εφαρμοζόταν με ανοικτό χειρουργείο, αλλά πλέον με την εξέλιξη της τεχνολογίας γίνεται σχεδόν αποκλειστικά λαπαροσκοπικά, από εξειδικευμένους γυναικολόγους, με ταχύτερους χρόνους ανάρρωσης και καλύτερα αισθητικά αποτελέσματα.

Εκτιμάται από μελέτες ότι το ποσοστό ανατομικής αποκατάστασης για πάνω από δύο χρόνια μετεγχειρητικά, είναι στο 90-100%, το ποσοστό ικανοποίησης των γυναικών είναι στο 70-100%  ενώ το ποσοστό υποτροπής κυμαίνεται από 0-12%.

Αυτή τη στιγμή θεωρείται η τεχνική εκλογής για νέες γυναίκες που παρουσιάζουν συμπτωματική πρόπτωση των πυελικών οργάνων.

Σε κάθε περίπτωση, η γυναίκα της οποίας η καθημερινότητα επηρεάζεται από την πρόπτωση των οργάνων, θα πρέπει να συμβουλεύεται το γυναικολόγο της, καθώς υπάρχουν λύσεις που μπορούν να βελτιώσουν αισθητά την ποιότητα της ζωής της.